De vraag is niet of een mens betrokken moet blijven, maar waar. Een agent die alles voorlegt, levert weinig op. Een agent die niets voorlegt, is een risico. Het ontwerp van die grens bepaalt het succes.
Het probleem: alles of niets
Veel teams kiezen tussen volledige automatisering en volledige controle. Beide werken slecht. In het eerste geval verliest u het vertrouwen bij de eerste fout; in het tweede geval verschuift het werk alleen van uitvoeren naar controleren.
Het mechanisme: grenzen per actie
Een agent voert verschillende acties uit met verschillende gevolgen. Gegevens opzoeken en een concept maken heeft weinig impact. Een e-mail versturen, een record wijzigen of een prijs voorstellen heeft meer impact. Per actie bepalen we of de agent zelfstandig handelt, voorlegt of overdraagt.
Daarnaast laat de agent zien hoe zeker hij is, en waarom. Bij twijfel, ontbrekende gegevens of een uitzondering draagt hij over aan een mens, met de context erbij.
Zo schuiven wij de grens op
We starten met een mens die elke uitkomst met impact goedkeurt. Elke goedkeuring en correctie wordt vastgelegd. Als een type actie over een vooraf afgesproken periode zonder correcties is goedgekeurd, bespreken we met de proceseigenaar of de agent die actie zelfstandig mag uitvoeren.
Zo groeit de autonomie op basis van bewijs, en kan de grens ook weer terug als de kwaliteit daalt.
De rol van de mens verandert
Medewerkers verschuiven van uitvoeren naar beoordelen en verbeteren. Dat vraagt een goede interface: de mens moet in één oogopslag zien wat de agent voorstelt, waarom, en wat er gebeurt na goedkeuring.
Aandeel voorstellen dat zonder correctie wordt goedgekeurd per type actie, en de tijd die een medewerker per beoordeling nodig heeft.
Veelgestelde vragen
Wilt u dit toepassen in uw organisatie? We beginnen met één proces en een meting.